ناشناختهای در اعماق: چین شبح رادارگریز خود را به آب انداخت؛ هراس در ناوگان آمریکا؟
تحولی شگرف در قدرت دریایی پکن: ظهور شبح رادارگریز
در جدیدترین اقدام نظامی خود، چین بدون جلب توجه رسانهای، از غول زیرسطحی جدیدی پرده برداشته است. این زیردریایی ۱۲۰ متری که با کنار گذاشتن برجک سنتی و بهرهگیری از بدنه آیرودینامیک طراحی شده، عملاً به یک “شبح رادارگریز” بدل گشته و تحلیلگران را نسبت به تاثیر آن بر توازن قدرت دریایی در منطقه، به ویژه برای ناوگان آمریکا، نگران ساخته است.
به گزارش اقتصاد آنلاین و به نقل از عصر ایران، انتشار تصاویر ماهوارهای از کارخانه کشتیسازی جیانگ نان در شانگهای، از به آب اندازی یک زیردریایی پیشرفته حکایت دارد. این شناور با ظاهری نامتعارف و بدون برجک، بدنه ای فوقالعاده آیرودینامیک دارد که نشان دهنده تلاش چین برای دستیابی به سکوهای زیرسطحی سریعتر، کمصداتر و دشوارتر برای شناسایی است. این در حالی است که آمریکا و متحدانش با چالشهایی در افزایش تولید زیردریایی مواجه هستند، در مقابل چین در پنج سال اخیر حدود ۱۵ تا ۲۰ زیردریایی به آب انداخته که تعدادی از آنها به کلاسهای کاملاً جدید تعلق دارند.
ویژگیهای منحصر به فرد؛ گامی به سوی پنهانکاری مطلق
این زیردریایی جدید که طولی حدود ۱۲۰ متر دارد، در مقایسه با برخی زیردریاییهای تهاجمی جدید چین، عرض کمتری به نظر میرسد. مشاهدات دقیقتر از تصاویر ماهوارهای، سطوح کنترلی X شکل در بخش عقبی و آنچه به نظر میرسد یک سامانه پیشران پوشیده شده باشد را نمایان میسازد. تحلیلگران معتقدند این شناور ممکن است از سامانه پیشران پمپ جت بهره ببرد؛ فناوریای که در سرعتهای بالا، صدایی بسیار کمتر از پروانههای سنتی تولید میکند.
اما شاخصترین ویژگی این سازه، غیاب برجک سنتی است. برجکها در زیردریاییهای متعارف میزبان پریسکوپ، دکلهای ارتباطی و سامانههای اسنورکل هستند. حذف این بخش نه تنها مقاومت در برابر حرکت را کاهش داده و بهرهوری هیدرودینامیکی را افزایش میدهد، بلکه با سادهسازی بدنه، سرعت و مانورپذیری زیر آب را بهبود بخشیده و ردپای صوتی را به حداقل میرساند؛ امری که ردیابی آن را به چالشی عظیم برای دشمنان بدل میکند.
سابقه و تکنولوژیهای احتمالی: از آزمایش تا آینده پیشران
این نخستین بار نیست که چین مفاهیم مشابهی را در حوزه طراحی زیردریایی آزمایش میکند. هشت سال پیش، همین کارخانه کشتیسازی یک زیردریایی آزمایشی کوچکتر با برجک کاهش یافته را به آب انداخته بود. همچنین، در سالهای اخیر، طراحان چینی از نمونههای مختلف وسایل نقلیه زیرآبی بدون سرنشین با بدنه مشابه رونمایی کردهاند. این تجربه، پکن را در مسیر توسعه فناوریهای نوین یاری رسانده است.
در مورد سامانه پیشران این زیردریایی، گمانهزنیها به سمت استفاده از یک راکتور هستهای متعارف با توجه به ابعاد شناور است. گزینه دیگر، بهرهگیری از فناوری نوظهور “هستهای – AIP” چین است که یک راکتور هستهای کم توان را با اصول پیشران مستقل از هوا ترکیب میکند. این سامانه میتواند ماندگاری عملیاتی بیشتری را بدون پیچیدگیهای زیردریاییهای تهاجمی هستهای بزرگ فراهم آورد. پیش از این نیز یک زیردریایی کلاس “ژو” (Type-041) با چنین مفهومی در سال ۲۰۲۴ مشاهده شده بود، اما کارشناسان، احتمال استفاده از یک زیردریایی تهاجمی هستهای متعارف را برای طراحی جدید محتملتر میدانند.
نگرانیهای استراتژیک و راهبرد صنعتی چین
طول تقریبی ۱۲۱.۹۲ متری این زیردریایی، آن را برای نقش یک حامل موشکهای بالستیک، به ویژه موشکهای جدید JL-3 چین که به محفظههای پرتاب بزرگتری نیاز دارند، بیش از حد باریک به نظر میرساند. این ابهام، پرسشهایی جدی درباره راهبرد صنعتی و تسلیحاتی چین مطرح میکند. همزمان، گزارشهایی از به آب اندازی یک زیردریایی دیگر در تأسیسات اصلی ساخت زیردریاییهای هستهای چین در هولودائو منتشر شده که گمانهزنیها مبنی بر تعلق هر دو شناور به یک کلاس جدید را تقویت میکند.
اگر این خبر تأیید شود، تحول عظیمی در صنعت کشتیسازی نظامی چین رقم خواهد خورد. در حالی که کارخانههای غربی اغلب با دشواری در ساخت همزمان بیش از یک زیردریایی هستهای مواجه هستند، چین اکنون ممکن است خطوط تولید موازی برای برنامههای پیشرفته زیردریایی در اختیار داشته باشد. این محرمانه بودن پروژهها، باعث شده تا تحلیلگران خارجی برای درک ماموریت و تواناییهای این ناوگان زیرسطحی نوظهور، به تصاویر ماهوارهای و ارزیابیهای دفاعی متکی باشند.
